Pisanie poezji jest dla mnie spotkaniem z samą sobą, a wręcz rodzajem autoterapii. Najlepsze, co można zrobić z ciężarem swoich emocji (a czasem ich lekkością) to zmaterializować je we własnej twórczości. Nie ma żadnych zasad, tylko nasze myśli i dowolna forma. Akt twórczy to spotkanie z własnym wnętrznem - nie raz zdarzyło mi się bardziej zrozumieć, co skąd się bierze, dlaczego czuję się tak, a nie inaczej. Oczywiście często pozostaje to tajemnicą, czy też innymi słowy nieodłącznym urokiem bycia złożoną istotą. Po burzy całego duchowego zła przychodzi spokój i ukojenie za sprawą długopisu, kartki papieru i impulsu, aby spróbować. W momentach, gdy dobra i szczęścia dzieje się tak dużo, również warto uchwycić i "złapać" to dość ulotne w swoim zwyczaju zjawisko...
Komentarze
Prześlij komentarz